1. Strona główna
  2. Krótka wycieczka
  3. Ranga w szlachectwie

Ranga w szlachectwie

Rang im Adel - Adelstitel kaufen

    Wpływy szlachty były wcześniej większe. Mimo to, tytuł szlachecki i ranga szlachecka nadal mają przebrzmiały splendor. Zainteresowanie szlachtą utrzymuje się na wysokim poziomie. W plotkarskich szmatławcach szlachta zapełnia całe strony swoimi sprawami. Ale jakie tytuły szlacheckie istnieją w rzeczywistości? Jak rozwijała się szlachta na przestrzeni czasu? Jaki jest ranking szlachty?

    Rozwój szlachty na przestrzeni czasu

    Baron im Angelsächsischen England

    W średniowieczu szlachta była wiodącą klasą społeczną. Pod przewodnictwem króla, szlachta organizowała całe państwo. Im wyższa ranga szlachty, tym wyższa była jej społeczna klasyfikacja i znaczenie. Ponadto istniały znaczne różnice między szlachtą wyższą i niższą. Wysoką szlachtę kształtowali król i cesarz oraz książęta. Członkowie wysokiej szlachty zajmowali się obowiązkami rządu, podczas gdy niższa szlachta była jedynie uprzywilejowana. Niższa szlachta nie płaciła w średniowieczu żadnych podatków i mogła robić karierę w państwie. W porównaniu z pospólstwem i mieszczaństwem. szlachta miała większe uczestnictwo społeczne, udział w życiu kulturalnym i pewną pozycję władzy.

    W średniowieczu ucierpiała pozycja władzy szlacheckiej. Z czasem burżuazja coraz bardziej zyskiwała wpływy ekonomiczne, a także polityczne. Rewolucja francuska była wówczas początkiem końca arystokratycznej supremacji. W Niemczech koniec Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego w 1806 r. był już krokiem w kierunku pozbawienia szlachty praw obywatelskich. Trwało to przez ponad sto lat. W 1918 r. nastąpiło obalenie cesarza niemieckiego. Wraz z proklamowaniem Republiki Weimarskiej i uchwaleniem konstytucji cesarskiej szlachta utraciła swoje prerogatywy. Tytuł szlachecki był odtąd tylko częścią nazwiska. Przyrostek do nazwiska nie oznaczał już więcej władzy.

    Różne rangi

    Liczne tytuły szlacheckie często utrudniają przegląd laikowi. W poniższym artykule znajdą Państwo listę wszystkich tytułów szlacheckich z Europy. Począwszy od średniowiecza aż po czasy współczesne. W objaśnieniach zawarte są również informacje o predykatach tytułów i predykatach szlacheckich. Lista jest w porządku malejącym. Od cesarza do szlachcica istnieją bowiem liczne tytuły szlacheckie.

    Cesarz / car

    Najwyższym tytułem szlacheckim władcy jest cesarz. Nazywano go po rosyjsku carem, kobiety władające w Rosji nazywano carycami. Potomkowie cara noszą tytuł księcia lub księżniczki. Inaczej było z carami rosyjskimi. Tutaj syn nazywa się Caryca, a córka Caryca. Popularne są również określenia Wielki Książę lub Wielka Księżna dla potomków cara.

    Die Ansprache des Kaisers erfolgt mit “Kaiserliche Majestät”. Nachkommen werden als Kaiserliche Hoheit bezeichnet.

    King

    Po cesarzu przychodzi król. Król jest drugim najwyższym tytułem szlacheckim w porządku szlacheckim. Król lub królowa są najwyższymi dostojnikami w monarchii. Oprócz roli władzy ustawodawczej, król zajmuje się również jurysdykcją i decyzjami wykonawczymi. Szlachetny król łączy w ten sposób wszystkie siły państwa.

    Die Nachkommen des Königs und der der Königin werden ebenfalls als Prinz und Prinzessin bezeichnet. Wenn Untergebene den König direkt ansprechen, erfolgt dies mit “Königliche Majestät”. Der Prinz und Prinzessin sind auch hier die “Königliche Hoheit”.

    Arcyksiążę

    Arcyksiążę to tytuł szlachecki, który przysługiwał władcom arcyksięstwa. Byli to w szczególności członkowie Habsburgów lub arcyksięstwa austriackiego. Potomkowie tych domów również byli uważani za arcyksiążęta. Forma adresu zmieniała się na przestrzeni lat. Początkowo tytuł ten brzmiał Durchlauchtigste/r (Najjaśniejszy), później jako tytuł predykatu używano również Kaiserliche lub Königliche Hoheit (Cesarska lub Królewska Wysokość).

    Wielki Książę

    Ein weiterer Herzog war der sogenannte Großherzog. Dieser Adelstitel stand denjenigen Fürsten zu, dessen Rang sich zwischen dem Herzog und dem jeweiligen König befand. Der Großherzog hatte somit weniger Macht als der König, aber zumeist mehr Einfluss als ein herkömmlicher Herzog. Die Nachkommen galten häufig auch hier als Prinz und Prinzessin. Ebenfalls verbreitet war die Ansprache der Kinder als Erbgroßherzog bzw. Erbgroßherzogin. Die Anrede “Allerdurchlauchigste/r” war als Prädikatstitel Usus. In bestimmten Großherzogtümern wie Hessen, Luxemburg oder Baden wurde eine andere Ansprache präferiert. Der Großherzog war hier die Königliche Hoheit.

    Książę Elektor

    Elektor był najwyższym rangą księciem w Świętym Cesarstwie Rzymskim. Tylko elektorzy mieli władzę i moc decydowania o wyborze króla rzymsko-niemieckiego w XIII wieku. Elektor mógł również posiadać różne tytuły szlacheckie. Elektorami byli np. książęta ziemscy, arcybiskupi, a nawet królowie. Pierwszy skład komitetu elekcyjnego króla składał się z siedmiu elektorów. Czterech z nich posiadało godność szlachecką z punktu widzenia świeckiego, natomiast trzech elektorów było pochodzenia kościelnego. W XVII wieku liczba ta wzrosła do dziewięciu elektorów. Później tzw. kolegium elektorskie, które zbierało się, aby wybrać króla, składało się nawet z dziesięciu członków.

    Po rozpadzie Świętego Cesarstwa Rzymskiego przez Napoleona istniał tylko jeden elektor. Jedynie Hesja-Kassel pozostała elektoratem. Pod względem prawnym elektor był odtąd na równi z landgrafem. Z biegiem czasu tytuł elektora brzmiał Durchlauchigste/r lub Königliche Hoheit. Z kolei dzieci nazywano Kurprinz i Kurprinzessin.

    Duke

    Die Entstehung des Adelstitels Herzogs liegt in der germanischen Geschichte begründet. Der Herzog war der germanische Heerführer. Im Laufe der Zeit wurde der Herzog zu einem königlichen Amtsträger, dem allen voran militärische Aufgaben oblagen. Die Anrede des regierenden Herzogs erfolgte mit “Königliche Hoheit”: Nach Auflösung des Heiligen Römischen Reichs Deutscher Nation verloren die Herzöge ihre Herrschaftsrechte. Fortan waren die Herzöge schlichtweg Standesherren und wurden mit “Durchlaucht” angesprochen.

    Landgraf

    Landgraf to tytuł szlachecki występujący wyłącznie w krajach niemieckojęzycznych. Szczególnie w Turyngii i Hesji było kilku właścicieli ziemskich. W 1803 r. landgraf heski został podniesiony do rangi elektora. Hrabiowie ziemscy byli równi rangą książętom. Potomkami są książę i księżniczka. Dopiero ostatni landgraf Hesji-Homburga został nazwany Królewską Wysokością. W stosunku do wszystkich innych landgrafów stosowano tytuły predykatowe Wysoka i Najjaśniejsza Wysokość.

    Hrabia Palatyn

    Dem Pfalzgraf oblag in der Geschichte die Aufgabe, den König und Kaiser bei der Verwaltung zu unterstützen. Der Pfalzgraf hatte den Vorsitz des Gerichts am königlichen Hof inne. Bittsteller mussten zum Pfalzgraf kommen und ihm ihre Anliegen vortragen. In jedem Herzogtum gab es zunächst einen Pfalzgrafen. Später gab es nur noch den Pfalzgraf bei Rhein, da die meisten Grafschaften im Laufe der Jahre einem großen Fürstentum zugewiesen wurden. Die Nachkommen galten auch hier als Prinz und Prinzessin. Die Anrede für den Pfalzgrafen lautete normalerweise “Durchlaucht”. Ausnahmsweise wurde der Kurfürst von Sachen als Pfalzgraf als “Königliche Hoheit” angesprochen.

    Markiz

    Bis zum Ende des 11. Jahrhunderts wurden die Adeligen im Grenzraum des Reichs als Markgraf bezeichnet. Diese Führungsrolle wurde nicht näher ausgestaltet. Im Heiligen Römischen Reich gab es für den Adelstitel keinen geografischen Bezug mehr. Vielmehr stand der Adelstitel des Markgrafen für einen Rang innerhalb der Reichsfürsten Rangordnung. Der Markgraf war dem Rang des Herzogs im Mittelalter gleichgestellt. Nicht an jedem Ort war das Ansehen gleich groß. In vielen Ländern gehörte der Markgraf zum niederen Adel an. Eine Herrschaftsfunktion gab es für den Markgrafen nicht. Die Anrede schwankte von “Durchlaucht” zu “Erlaucht”: Die Nachkommen sind auch beim niederen Adel der Prinz und die Prinzessin.

    Książę

    Der Fürst war der Herrscher über verschiedene Ländereien. Wenn das Land als Fürstentum ausgewiesen war, regierten die Fürsten über Grund und Boden. Die Anrede der Fürsten war “Hochfürstliche Durchlaucht”. Wenige Fürsten besaßen die besondere Ehre als Hoheit angesprochen zu werden. Die Erbprinzen und Erbprinzessin waren die Nachkommen der Fürsten. Teilweise wurde der Titel des Fürsten in der Geschichte auch nur ehrenhalber verlieren. Dann gingen keine Herrschafts- und Machtrechte mit dem Titel einher. Vielmehr gehörte der Inhaber des Adelstitels bei diesem Rang nicht zum Hochadel. Otto Fürst von Bismarck ist wohl der bekannteste seiner Art.

    Baron / Baron

    Auf der untersten Stufe des sogenannten Titular-Adels befinden sich der Freiherr und Baron. Darunter gibt es nur noch die Adeligen, bei denen es lediglich ein Adelsprädikat wie “von” oder “zu”, aber keinen Adelstitel gibt. Gleichgestellt sind der Freiherr und der Baron. Die männlichen Nachkommen führen den Titel weiter, während die weiblichen Nachkommen als Baronesse oder Freiin gelten. Die Angehörigen werden mit Hochgeboren angesprochen, was den edlen Stand des Adels entspricht.

    Rycerz / Szlachcic / Pan / Pani / Rodak

    Na dole porządku pierwszeństwa znajdują się rycerze, szlachta, pan, pani i rodak. Aby zostać pasowanym na rycerza, aspiranci musieli spełnić wiele kryteriów. Począwszy od XIX wieku rycerze należeli do odrębnej klasy szlacheckiej. Ci, którzy zostali pasowani na rycerzy, otrzymywali tytuł szlachecki.

    Demgegenüber war die Anrede “Edler” kein Adelstitel, sondern lediglich ein Adelsprädikat. Dies galt für die gesamte Familie – sowohl Eltern als auch Nachkommen wurde als Edler/Edle bezeichnet. In der Rangfolge befindet sich der Edle unter dem geschlagenen Ritter.

    Der “Herr” war früher die Standesbezeichnung. Herr von oder Frau von galten als edle Bezeichnungen. Demgegenüber wurde der untitulierte Adel in einem Land als Landmann bezeichnet. Sämtliche niederen Adelstitel wurden als Hochwohlgeboren angesprochen.

    Oceń ten artykuł

    [Razem: 1 Średnia: 5]
    Die Geschichte des Adels
    Krótka wycieczka

    Historia szlachty

    Wer sich für den Kauf eines Adelstitels interessiert, will häufig mehr über die Geschichte des Adels erfahren. Die bewegte Geschichte…
    Menu